Tatry Orawskie

 Tatry Orawskie – stanowią część Tatr Zachodnich. Położone w całości na Słowacji zamykają łańcuch Tatr od zachodu. Wchodzą w skład krainy geograficznej zwanej Orawą, której większa część leży na terytorium Słowacji.

Ich granice w górach zakreślają następujące punkty :
 
od zachodu – Huciańska Przełęcz (905 m)
od południa – główna grań Tatr
od wschodu – pasmo Rohaczy i Wołowca (2063 m), Długi Upłaz i dalej grzbiet ciągnący się od Grzesia (1653 m) do Siwiańskich Turni (1065 m)
Natomiast granice Tatr Orawskich między nimi a innymi pasmami górskimi wiodą przez :
 
od zachodu – Dolina Borowej Wody
od północy – Dolina Błotna, Dolina Mihulcza oraz Dolina Cicha.
Określenie Tatry Orawskie jest znane tylko polskiej literaturze górskiej – Słowacy cały ten obszar określają jako Rohacze (Rohace), bliżej nie precyzując jego granic, które obejmują również rejon Orawic, jak też północne obszary dol. Żarskiej i dol. Jałowieckiej. W skład Tatr Orawskich zalicza się również grupę Siwego Wierchu (1805 m), chociaż część badaczy Tatr wyklucza ją, zaliczając do Gór Choczańskich. Są to jednak poglądy odosobnione.
 
Trudno wskazać choćby przybliżoną powierzchnię Tatr Orawskich, gdyż z uwagi na znaczną umowność ich granic byłoby to znacznie nieprecyzyjne.
 
Najwyższym szczytem Tatr Orawskich jest Banówka (Banikov lub Banovka – 2178 m), jeden z najwyższych szczytów Tatr Zachodnich, a z pewnością najwyższy szczyt w głównej ich grani. W Tatrach Orawskich znajduje się też najniżej położony stawek w całych Tatrach – jest to Stawek na Zwierówce (983 m, pow. 0,31 ha, głęb. 1,2 m).
 
Cały opisywany przeze mnie obszar zalicza się w zasadzie do jednej tylko doliny – jest to Dolina Zuberska (Studena Dolina), jedna z największych walnych dolin tatrzańskich i jedyna dolina skierowana wylotem na zachód. W skład Tatr Orawskich wchodzi jeszcze druga, dość duża Dolina Cicha Orawska (Ticha Dolina), tym niemniej nie obejmuje jej treść niniejszej strony.
 
Dolina Zuberska (Studena Dolina, Rohacska Dolina) – jedna z trzech największych dolin tatrzańskich, jedyna zwrócona wylotem ku zachodowi. Najniższy jej punkt jest położony na wys. 875 m, zaś najwyższy – Banówka – ma wys. 2178 m. Jej powierzchnia wynosi około 38 km2, zaś długość – około 10 km (według niektórych źródeł – do 15 km). Początkowo kieruje się na wschód począwszy od wsi Zuberzec (Zuberec), zaś mniej więcej w połowie długości – w okolicach Zwierówki (Zvierovka) dzieli się na dwie odnogi – dolinę Rohacką i dolinę Łataną. Znacznie bardziej rozbudowana jest jej południowa, orograficznie prawa część. W dolinie znajdują się jaskinie, jak również kilka stawów, z których najsłynniejsze i najładniejsze są Rohackie Stawy.
 
Dolina Łatana (Latana dolina), stanowiąca lewą część doliny Zuberskiej, liczy sobie 7,4 km2 powierzchni, jest ograniczona Długim Upłazem ze swej górnej części, zaś po prawej stronie wznosi się grzebiet od Rakonia do Szyndlowca, natomiast lewą stronę zajmuje grzbiet ciągnący się od Grzesia do Osobitej.
 
Natomiast Dolina Rohacka, znacznie bardziej rozbudowana, częściej odwiedzana przez turystów, ograniczona jest główną granią Tatr oraz częścią Długiego Upłazu, zaś od północy – grzbietem ciągnącym się z Rakonia na Szyndlowiec.
 
Osobliwością dol. Rohackiej są Rohackie Stawy (Rohacskie Plesa), ewenement w Tatrach Zachodnich, w których grupy stawów w zasadzie nie występują. Znajdują się one po południowej stronie dol. Rohackiej, w miejscu zwanym Przednie Zielone (Predne Zelene), na wysokości od 1562 m do 1702 m, o łącznej powierzchni około 4,60 ha. Są objęte ścisłym rezerwatem przyrody. Rohacki Staw Wyżni jest największym stawem całych Tatr Zachodnich (2,22 ha, głęb. 8,1 m).
 
Jaskinie posadowione u wlotu doliny, przy polanie Brestova (Polana Brestowa), nie są udostępnione dla turystów.W literaturze podaje się, że jest to jedna jaskinia – jaskinia Stefkówka, chociaż istniejących dwóch otworów nie udało się jeszcze połączyć, mimo wyeksplorowania około 1,5 km korytarzy.
 
Budowa geologiczna doliny jest bardzo urozmaicona, przez co krajobraz doliny jest uważany za najpiękniejszy w całych słowackich Tatrach Zachodnich. Początkowo dolina prezentuje krajobraz gór typu beskidzkiego, są to łagodne lesiste wzniesienia, następnie dobrze wyrzeźbione w wapieniach skomplikowane formy morfologiczne (Siwy Wierch, Osobita), zaś u zamknięcia doliny – ściany granitowe Rohaczy, przypominające wyglądem ściany Tatr Wysokich.
 
W głąb doliny prowadzi droga asfaltowa, poprowadzona z Podbieli przez Habówkę i Zuberzec, dostępna dla pojazdów do Zwierówki oraz około 1 km dalej, zaś prowadzi dalej aż do Czarnej Młaki, służąc pieszym turystom. Jest pozostałością po ambitnych planach z lat 60 – tych i 70 – tych, kiedy to planowano zamienić dolinę w centrum rekreacji sportowej letniej i zimowej, przy czym droga jest na szczęście jedyną poczynioną inwestycją, jeśli nie liczyć wyciągu narciarskiego w dol. Salatyńskiej.
 
Turystycznie jest to wyjątkowo ciekawy obszar Tatr. Cechuje się bowiem bardzo dużą gęstością szlaków turystycznych jak na Tatry Słowackie, różnorodnością atrakcji turystycznych, letnich i zimowych, możliwością uprawiania taternictwa i wspinaczki skałkowej, jak też stosunkowo dobrą bazą noclegową w miejscowościach posadowionych u wylotu doliny.
 
Informacje zaczerpnięte ze strony http://www.tatry-orawskie.waw.pl/

 

Share This:

.